Pompoenravioli met walnotensaus

Eigenlijk is het hele project hier begonnen. U denkt, hé, dat klopt toch niet. Ons uitgekookt project begon inderdaad in het najaar van 2019. Maar enkele weken voordien was ik bij Leen en Leen zei, oh, ik heb nog een butternutpompoen van de Stadsboerderij, ik wil nog eens ravioli maken. Dus, voorbereid als we zijn, had Leen de pompoen al geroosterd in de oven. En ik ging op zaterdag langskomen om mee te koken. Maar het liep een tikje anders. We moesten eerst ook nog even gaan winkelen. Dus de winkelstraat in. Toen moesten we iets gaan drinken, want dorst ja. Dus een karmeliet van het vat later, wij op de fiets richting Leen. En Leen zei toen: 'Marieke, ik heb een kei goede wijn voor bij die pompoenravioli, kom, we drinken daar al een glas van'. Eén glas werd, nog één glas en nog één. We waren zo tof aan het babbelen, intussen wat hapjes op tafel gezet. En ja, plots was het halfacht en kwamen de kinderen vragen: 'hoe laat gaan we nu eten, wij hebben honger'. Plat van het lachen dan maar kebab besteld. Maar dus, het idee voor de uitgekookt is daar wel ontsproten. Enkele dagen later gaat Marieke haar telefoon, Leen, om te melden dat ze de 'geroosterde pompoen' teruggevonden heeft. Hij was namelijk blijven zitten in de oven. En had intussen pootjes gekregen.

In elk geval, we zijn een goed jaar later. We hebben een butternutpompoen gekregen van de mama en papa van Marieke. Dus nu beslissen we om dan toch maar eerst te koken, vooraleer we de wijn openen. We maken verse pastadeeg, we roosteren de pompoen en vermengen die met allemaal lekkere dingen. De ravioli's moeten kort gekookt worden en we werken af met een walnotensaus. Er zijn walnoten in overvloed. 

Lekker mannekes. Althans dat vinden wij, de kinderen zijn niet zo'n fan van de walnotensaus, de ravioli's zijn wel oké. Gelukkig is die fantastische wijn er ook nog altijd. Dus wij zijn blij.