Een glorieuze dag

Hoera! Corona is weer (bijna, een beetje maar nog niet helemaal) voorbij. We mogen terug mensen ontvangen (het liefste in de tuin, met nog een beetje afstand), dus we besluiten dat na bijna een jaar niet meer gekookt te hebben uit 'den boek', het dringend tijd is. 

We besluiten de gastenlijst een beetje beperkt te houden en voor onze 'bubbelmensen' te kiezen, kwestie van het risico zo laag mogelijk te houden. Het fijne groepje bestaat uit Kim, ons bubbelvriendin en Eric, Sam, de broer van Marieke, Kristof, het nief lief van Marieke en de Rudy, de bubbelvriend van Leen. Later op de avond zal ook nog Jarre, de zoon van Kim aansluiten. Pouwel, Ayla en Simon zijn uiteraard ook thuis.

We hebben allebei nogal drukke weken achter de rug, dus besluiten om het menu niet al te ingewikkeld te maken en te kiezen voor recepten met een iets beperktere hoeveelheid werk. We doen ook een collect and go, zodat we niet te veel tijd verspillen met het winkelen. Althans dat denken we. Ons organisatietalent blijkt toch iets minder dan anders, het zal liggen aan de lange pauze die we gehad hebben. Dus op zaterdagochtend, alsnog de fiets op naar de markt voor nog een paar boodschappen. De slager heeft echter niet alles wat we zoeken, maar verzekert hij, hij krijgt in de namiddag nog een levering. Dus terug naar huis. En daar vliegen we dan maar in de voorbereidingen.

La menu

amuse

***

gateaux de crêpes à la florentine

***

Poulet 

riz

asperges grilléés

***

Le glorieux

We beginnen onze mise-en-place meteen bij het dessert. Dit kan een dag op voorhand gemaakt worden, en is nogal bewerkelijk. Le glorieux is een naam voor een dessert, waardoor de verwachtingen wel hoog liggen. Het is een chocoladetaart met jawel, een vulling van chocolade en ze wordt afgewerkt met, jawel, chocoladeschilfers. We moeten dus eigenlijk twee taarten bakken. Eerst maken we cacaoboter, veel te lopend natuurlijk, dus kloppen in een ijsbad. Daarna mengen we de cacaoboter met de andere ingrediënten tot we een heerlijk smeuïg deeg hebben. Dat gaat in de oven, waarna we dus opnieuw chocolade smelten en vermengen met boter en room, voor de vulling. Als de taarthelften zijn afgekoeld besmeren we 1 helft met de vulling en placeren we de andere taart er bovenop. Een dag later werkt Leen de taart prachtig af met chocoladeschilfers en zelfgemaakte crème chantilly.

Oké, taart klaar, wij dus terug de fiets op (we fietsen hier wat af in de Kempen), naar de slager. Hij kijkt beteuterd als we binnenkomen, want zijn leverancier heeft jawel, corona en kan dus niet leveren. Gelukkig kent hij nog een collega waar hij ons naar doorverwijst en daar kunnen we gelukkig terecht. We hebben dan beslist dat we onze fond toch zelf gaan maken, iets mag het hebben hé. Dus ook nog snel de priba binnen voor wat groenten voor de fond en de paar dingen die we nog vergeten waren. 

Terug thuis zetten we de fond op het vuur en vliegen we in de afwas. Marieke heeft 's avonds nog een feestje (ook al weer zo'n voorbeeld van excellente timing). Het was een heel leuk feestje, dus de ochtend nadien zijn er kleine oogjes te bespeuren en is er heel veel werk. Als dat maar goed komt. 

We maken een lijstje met een volgorde waarin de de zakes en de dinges willen aanpakken. Eerst het deeg voor de crèpes, want dat moet twee uur in de koelkast vooraleer je ermee kan bakken. De gateaux wordt gevuld met een spinazie-kaassaus mengsel en met een roomkaas-champignonmengsel en overgoten met kaassaus en gegratineerd in de oven. 

Terwijl we wachten tot het beslag afkoelt, beginnen we dan ook al aan de voorbereidingen van de vulling en de kaassaus. We gingen ook geen amuses maken, maar aangezien we verse kip hebben van de fond die we gisteren maakten besluiten we toch om canapés te maken (een soort toastjes) en daarbij een kipcrèmevulling die zich nog het beste laat omschrijven als ne hele fijne vol-au-vent. 

Het beslag is hierna koud, dus we beginnen aan de crèpes. MISERIE, ze bakken aan, scheuren, draaien niet goed om. Marieke gooit na drie exemplaren de handdoek in de ring. Leen is iets handiger, maar we komen dus toch best wat crêpes tekort. Leen maakt het beslag opnieuw en koelt het in recordtijd af. Deze batch bakt perfect dus we denken dat we in het eerste recept iets fout hebben gedaan. Leen gooit als een volleerde chef de crèpes door de keuken. 

Als de crèpes klaar zijn heeft Marieke de vullingen intussen afgewerkt en beginnen we met het opbouwen van de taart. Het water loopt ons al in de mond. We zijn er, nu al, blij mee.

Het hoofdgerecht is gesmoorde kip met een witte-wijn dragonsaus. We smoren de kip in een mengeling van wijn en fond, aangevuld met wortel, ui, look, peterselie, laurier, kippenlevertjes en kippenhartjes. Dat alles mag 1.5 uur zacht garen in de oven. We bereiden nog snel de asperges voor die in de oven gebakken worden en koken de rijst al voor, zodat we die straks rustig kunnen stomen. Dat stomen moet gebeuren in 4 kaasdoeken, maar zoveel hebben we er niet. Gelukkig wel tetradoeken dus, probleem opgelost.

Onze gasten arriveren allemaal, reden te meer dus om de champagnekurken te laten knallen en onze amuses in de oven te schuiven zodat die gegratineerd kunnen worden. Ze vallen heel erg in de smaak. De canapé is lekker krokant en de vulling fluweelzacht met een volle rijke smaak. Zo lekker dat er maar 5 keer wordt gevraagd wanneer de volgende amuse komt. 

We krijgen honger, dus ook de gateaux de crêpes a la florentine vindt zijn weg naar de oven. Mannekes, wat een goddelijk gerecht. Lichtzoute crêpes, smaakvolle vulling en overgoten met een superlekkere kaassaus en licht gegratineerd. Er wordt duchtig bijgenomen, al laten we nog een klein stukje over voor de kinderen die nog onderweg naar huis zijn. Ook zij vinden het superlekker, want Jarre zegt: 'mama, als je het zo maakt, dan lust ik wél pannenkoeken'. Kim weet dus wat haar te wachten staat. Ook de grote witte Bourgogne die we erbij serveren, een heerlijke Chardonnay wordt geapprecieerd en gaat vlotjes mee binnen.

Het hoofdgerecht vraagt nog een beetje afwerking. We moeten de saus nog maken, aangezien we het recept verdubbeld hebben, moet ook dat verdubbeld worden, maar Marieke heeft wat mist in het hoofd en vergeet de roux te verdubbelen. Gelukkig niets dat we niet opgelost krijgen. Een beurre manie later is de saus gered. Intussen is ook de rijst gaar gestoomd en zijn de asperges gegrild. Na een 'ererondje' met de kip versnijden we ze in stukken en dresseren we alles op een prachtige schotel met rijst en asperges, overgoten met de heerlijke saus. 

Na het hoofdgerecht moeten we even 'uitbuiken', iedereen heeft al goed zijn best gedaan en er komt nog een dessert, dat als het zijn naam waardig is ook redelijk lekker moet zijn. Het is mooi weer, dus we zitten lekker buiten en keuvelen een paar uurtjes weg. Leen werkt het dessert prachtig af. En wauw, het is echt héél erg lekker. Zwaar, maar lekker. Chocolade kan er nooit teveel zijn, dus ook daar enkel maar blije gezichten.

Een dag later ruimen we de restanten van ons heerlijk maal op (dankjewel Kristof en Kim om mee te komen helpen). En we besluiten dat het een prachtige dag was.